We wrześniu 1935 roku został szefem sztabu Wojsk Lotniczych Moskiewskiego Okręgu Wojskowego, na stanowisku do wiosny 1938, kiedy został zwolniony z wojska na fali czystek w Armii Czerwonej, później aresztowany i zesłany do łagru.
31 marca 1940 został ponownie powołany do wojska i został wykładowcą taktyki w Wyższej Wojskowej Szkole Dowódców i Obserwatorów Wojsk Lotniczych. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR, od sierpnia 1941 roku walczył w oddziałach lotniczych na frontach: Zachodnim, Kalinińskim, Białoruskim i 1 Ukraińskim.
W dniu 18 sierpnia 1944 roku w stopniu pułkownika został, jako Polak, skierowany do służby w Wojsku Polskim (ludowym). Początkowo był zastępcą szefa Oddziału Lotniczego 1 Armii Wojska Polskiego, który niedługo potem został przekształcony w 1 Polską Dywizję Lotniczą, w niej do 30 kwietnia 1945 jako szef sztabu. Z nią brał udział w walkach w okolicach Warszawy, na Pomorzu, nad Odrą i w Brandenburgii.