Ruchy brackie – rodzaj spontanicznie tworzonych, lokalnych religijnych korporacji świeckich w obrębie Kościoła katolickiego (tzw. konfraterni).
Ludność różnych stanów organizowała się według klucza terytorialnego. Członkowie tych konfraterni wspólnie się modlili i zajmowali się pogrzebami współbraci. Wspólnoty te różniły się jednak od siebie, jedne związane były z klasztorami, inne natomiast pozostawały autonomiczne. Oddzielną grupę stanowiły konfraternie pokutne.
Pokutnicy bili się do krwi batami w górne partie prawego ramienia i plecy, błagając przy tym Boga o odkupienie grzechów. Biczowanie utożsamiane było z chłostanym przez oprawców Chrystusem, bicz zaś stał się wysoko cenionym narzędziem pokuty. Członkowie ruchów brackich przestrzegali także surowych postów i nosili włosiennice na gołe ciało, niektórzy zakładali na kończyny żelazne obręcze, niekiedy też wdziewali prawdziwe kolczugi.