Czynników, które przyczyniły się do tragicznego w skutkach zdarzenia mogło być wiele. Oprócz wybuchu epidemii były to: niechęć i arogancja Narcyzy Whitman do Indian i ich stylu życia, opór Indian przed wpływem misjonarzy na zmianę ich kultury, konflikt pomiędzy protestanckimi misjonarzami a katolickimi księżmi, starającymi się przekonać tubylców na swoją stronę. Niektórzy duchowni mieli za złe Whitmanowi, że nie chce odsprzedać im Misji, dlatego postanowili zdobyć ją przy pomocy Indian, którym przedstawiali Whitmana jako roznosiciela chorób. Według różnych wersji duchownymi tymi mieli być Pierre Jean de Smet, John Baptist Brouillet i Joseph Cataldo.
Atak na Misję Dnia 29 listopada Indianie prowadzeni przez pięciu wojowników: (Tiloukaikt, Tomahas, Kiamsumpkin, Iaiachalakis i Klokomas) dokonali napadu na Misję. Prowodyrem ataku był Joe Lewis, który wcześniej podjudził Indian do ataku. Próby powstrzymania napastników przez starszyznę plemienną skończyły się fiaskiem. Doktor Whitman został okrutnie zamęczony. Pomimo ciężkich ran, żył on jeszcze kilka godzin po ataku, po tym gdy odzyskał na jakiś czas przytomność. Oprócz niego śmierć poniosła także jego żona, a także kilkunastu osadników. 54 kobiety i dzieci dostały się do niewoli, pełniąc rolę jeńców.