Trasa przenośnika (wzdłuż osi cięgna) musi tworzyć krzywą zamkniętą.
Na głowicy napędowej (zwanej też stacją napędową) zamontowany jest motoreduktor, na wyjściu którego znajduje się tzw. gwiazda napędowa, która posiada kształtowe wypustki, umożliwiające ciągnięcie cięgna.
Segmenty rurowe są zazwyczaj stalowymi rurami o przekroju okrągłym. Czasami się jednak spotyka inne kształty (np. prostokątne), lub nadbudowane rury (przenośniki do transportu materiałów o dużej granulacji), wtedy takie przenośniki spotykane są także pod nazwą przenośniki zgrzebłowo-korytowe.
Ze względu na rodzaj cięgna, przenośniki zgrzebłowo-rurowe można podzielić na następujące grupy: przenośniki zgrzebłowo-rurowe z cięgnem łańcuchowym – cięgnem jest łańcuch ogniwowy lub kształtowy, na którym zamontowane są zgarniaki, przenośniki zgrzebłowo-rurowe z cięgnem linowym – cięgnem jest lina (zazwyczaj stalowa), na której zamontowane są zgarniaki.
Na cięgnie oprócz zgarniaków mogą być zamontowane także inne elementy, takie jak np. skrobaki, czyszczące przenośnik z osadów itp.
Aby cięgno prawidłowo współpracowało z gwiazdą napędową, niezbędny jest jego odpowiedni naciąg.