Jako lord kanclerz Thurlow sprzeciwiał się postulatom reform gospodarczych i politycznych zgłaszanych przez Edmunda Burke’a i Johna Dunninga. Po upadku gabinetu Northa w marcu 1782, Thurlow utrzymał swoje stanowisko w wigowskim gabinecie lorda Rockinghama. Po śmierci Rockinghama w lipcu 1782 premierem został lord Shelburne, który również pozostawił Thurlowa na dotychczasowym stanowisku. Dopiero po upadku tego gabinetu w kwietniu 1783 Thurlow utracił swoje stanowisko.
Po kilku miesiącach w opozycji Thurlow ponownie objął w grudniu 1783 stanowisko lorda kanclerza w gabinecie Williama Pitta Młodszego. Od 1788 Thurlow był Lordem Wielkim Stewardem podczas procesu Warrena Hastingsa. Thurlow często znajdował się w konflikcie z premierem i tylko przyjaźni ze strony króla Jerzego III zachowywał stanowisko. Ostatecznie jednak został zdymisjonowany w 1792. Otrzymał wówczas kolejny tytuł barona Thurlow, który mógł być dziedziczony przez krewnych niebędących zstępnymi.
Thurlow nigdy nie sprawował już żadnej funkcji publicznej i wycofał się z polityki. W 1797 intrygował jednak na rzecz powołania rządu bez Pitta, na czele którego stanąłby lord Moira, a w którym on sam zostałby Lordem Kanclerzem. Mimo poparcia udzielonego przez księcia Walii taki rząd nigdy nie powstał. W 1802.