Gustaw Bikeles (ur. 1 września 1861 we Lwowie, zm. 4 listopada 1918 tamże) – polski neurofizjolog i neurolog żydowskiego pochodzenia, profesor Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie.
Życiorys Studiował filozofię na Uniwersytecie Fryderyka Wilhelma w Berlinie, a następnie medycynę na Uniwersytecie Wiedeńskim u Kraffta-Ebinga i Obersteinera. Przez wiele lat pracował naukowo we Lwowie, gdzie współpracował z Adolfem Beckiem i z Leonem Zbyszewskim. W 1901 roku habilitował się i został Privatdozentem"Von unseren verehrten Mitarbaitern hat sich Herr Dr. Bikeles an der Universität Lemberg als Privatdozent habilitiert". Neurologisches Zentralblatt 20, 1, 48 (1901). Opisał objaw znany do dziś jako objaw Bikelesa. W 1913 został profesorem zwyczajnym. W czasie I wojny światowej, gdy wojska rosyjskie zajęły Lwów, uciekł do Wiednia, gdzie pracował jako neurolog. Po klęsce Rosji wrócił do rodzinnego miasta i pomimo wojny kontynuował pracę na Uniwersytecie. Zginął tragicznie 4 listopada 1918, kiedy został trafiony w głowę zabłąkaną kulą podczas bitwy pod Lwowem między wojskami ukraińskimi i polskimiEufemiusz Herman, Neurolodzy polscy, Warszawa 1958, s. 127-129.. Pochowany jest na Cmentarzu Łyczakowskim. Wspomnienie pośmiertne poświęcił mu OrzechowskiOrzechowski K. Gustaw Bikeles (Wspomnienie pośmiertne).