Nie lepiej sytuacja wyglądała w rolnictwie, gdzie spadek produkcji wyniósł 40%, głównie z powodu braku towarów przemysłowych. Wykształceni Rosjanie, o ile nie zostali zamordowani, masowo uciekali z kraju, co spowodowało zmniejszenie potencjału intelektualnego i kadr zdolnych do kierowania scentralizowanym systemem gospodarki.
Chłopi coraz bardziej sprzeciwiali się obowiązkowym kontyngentom, nie tylko odmawiali ich przekazywania, ale stanęli do walki zbrojnej na Ukrainie, w rejonie Wołgi, Permu, domagając się nie tylko zmian w polityce rolnej, ale także zniesienia dyktatury RKP(b). Na Kubaniu i w rejonie Donu bolszewicy przystąpili do likwidacji Kozaków jako klasy społecznej. Bunty zostały spacyfikowane przez Armię Czerwoną i Czeka. Niezadowolenie przeniosło się także do armii. 1 marca 1921 roku wybuchło powstanie garnizonu w Kronsztadzie, gdzie powołano Tymczasowy Komitet Rewolucyjny, który domagał się „rad bez bolszewików”, uwolnienia z więzień eserów i mienszewików, przywrócenia wolności słowa, zgromadzeń, zrzeszeń, przywrócenia wolności gospodarczej i zniesienia kontyngentów oraz zezwolenia na posiadanie ziemi przez rolników.