Nieleczone to zaburzenie prawie zawsze kończy się śmiercią.
Objawy zarówno podstawowe (na czczo) stężenie insuliny, jak i jej stężenie reaktywne (po bodźcach wydzielniczych) jest zmniejszone, często bliskie zera obecność glukozy (glukozuria) i ciał ketonowych w moczu senność i zmęczenie rozmyte widzenie silne pragnienie (polidypsja), silny głód (polifagia) częste oddawanie moczu (poliuria, inaczej częstomocz) utrata wagi nudności oddech może nabrać zapachu acetonu
Leczenie W celu zapobieżenia tym powikłaniom konieczne jest wprowadzenie leczenia substytucyjnego insuliną, podawaną do organizmu z zewnątrz. To leczenie konieczne jest do końca życia. Insulinę podaje się podskórnie, za pomocą strzykawek, penów (piór) insulinowych lub pompy insulinowej. Aby jak najlepiej naśladować wydzielanie insuliny przez trzustkę, przy penach preparatów insuliny, o różnym tempie uwalniania do krwi, najczęściej analog insuliny ludzkiej długodziałającej i analog insuliny ludzkiej o przyspieszonym działaniu. Przy pompie insulinowej stosuje się jedynie insulinę krótkodziałającą. Większość preparatów insuliny wytwarza się w organizmach modyfikowanych genetycznie – drożdżach i bakteriach Escherichia coli.