W końcu XIX wieku wykształciły się trzy zasadnicze grupy mieszkańców Widzewa: dawni chłopi trudniący się furażem, zajęciami dorywczymi i wynajmem lokali, doświadczeni robotnicy i nowo przybyli bez doświadczenia.
Fabryki włókiennicze nadawały ton kierunkowi zmian i przyczyniały się do przekształceń wsi w fabryczną osadę – przedmieście Łodzi. Tow. Akc. bawełnianej fabryki Heinzel i Kunitzer, zwiększając rozmiar kompleksu przemysłowego, nabywało kolejne grunty od chłopów, a ci z kolei przechodzili do pracy pozarolniczej. Na ponad cztery tysiące mieszkańców Widzewa w 1902 r. 75% utrzymywało się z pracy w przemyśle, co stanowi wymowny przykład tempa zachodzących przemian w tej miejscowości.
Powyższe proporcje szybko ulegały podobnie jak krajobraz Widzewa dalszym zmianom. Formalnie nadal traktowany jako wieś zatracał swój wiejski charakter za sprawą kolejnych inwestycji. Zbudowano południową linię kolei obwodowej, powstała Stacja Widzew. Juliusz Kunitzer wszedł do spółki, która podjęła się budowy kolejnego przedsiębiorstwa – Łódzkiej Fabryki Nici zwanej popularnie Niciarnią, a obecnie Ariadną. Rozrastała się również sama kolonia mieszkalna. Wzniesiono następne domki kunitzerowskie oraz kolonię parterowych baraków dla robotników Niciarni. Na potrzeby mieszkańców urządzono przyfabryczne szpitale, szkoły oraz kościół św. Kazimierza.