na emeryturze.
Jako jeden z pierwszych w Polsce zastosował sztuczną odmę w leczeniu chorób płuc, nakłucia lędźwiowe w chorobach neurologicznych i naświetlania promieniami X w chorobie Gravesa-Basedowa. Opracował metodę leczenia zatrucia nerek tzw. sublimatem, twórca wytycznych diagnostycznych w leczeniu cukrzycy. Autor ponad 30 prac publikowanych m.in. na łamach „Gazety Lekarskiej”, „Medycyny”, „Pamiętnika Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego” i „Polskiego Archiwum Medycyny Wewnętrznej”.
Był prezesem Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego (1936–1937), zasiadał w zarządzie Związku Lekarzy Państwa Polskiego (1923–1937), brał udział w organizacji Instytutu Radowego im. Marii Skłodowskiej-Curie, należał do spółki budującej sanatorium dla chorych na płuca w Zakopanem.
Żonaty z Jadwigą z Kamieńskich (w latach 1891–1928) i Marią z Kamieńskich. Z pierwszego małżeństwa miał córki Janinę i Marię oraz syna Władysława.
Zmarł 19 października 1937 w Warszawie i został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 164-3-20,21), wejście bramą Honoraty obok kościoła Karola Boromeusza.
Herman pisał o nim:
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (9 listopada 1931) „za zasługi na polu społeczno-lekarskim”.
Przypisy
Bibliografia