Przesądy żydowskie (1898), Zaręczyny i wesele żydowskie (1900) czy Życie pozagrobowe i świat przyszły w wyobrażeniu ludu żydowskiego (1902). Od 1924 roku współpracowała także z założonym przez Maksa Weinreicha i Noacha Pryłuckiego periodykiem „Jidisze Filologie”.
Dzięki darowiznom jej i Ignacego Bernsteina, na przełomie XIX/XX wieku etnograficzna kolekcja żydowska w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa (obecnie: Państwowe Muzeum Etnograficzne w Warszawie) znacznie się wzbogaciła m.in. o wycinanki, frygi i wypieki obrzędowe. mały|Fragment muralu na bloku przy ul. Dubois 7 w Warszawie przedstawiający Reginę Liliental, 2023 Jako etnografka obserwowała kulturę żydowską z pozycji osoby religijnie wyemancypowanej, o liberalnych poglądach, która pomimo fascynacji żydowską obyczajowością, sama stała na gruncie umiarkowanego kierunku asymilacyjnego jeśli chodzi o niektóre praktyki religijne (Precz z barbarzyństwem! Rzecz o obrzezaniu, W. 1908). Sprzeciwiała się marginalizowaniu kobiet przez role nadawane im przez religie i społeczność.