Uczestnik wojny radziecko-fińskiej i II wojny światowej. W latach 1941–1942 dowodził pułkiem artylerii na Froncie Północnym. W 1943 dowódca 63 Gwardyjskiej Dywizji Strzeleckiej, w 1944 dowódca 30 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego w składzie 42 Armii na Froncie Północnym, a następnie – na Froncie Leningradzkim. W czasie obrony Leningradu nazywany przez Niemców „ryżą śmiercią”. Za jego głowę Niemcy wyznaczyli nagrodę 100 tys. marek. Przyjmował kapitulację zgrupowania niemieckiego w Kurlandii.

Po wojnie pełnił służbę w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju. Dowódca Okręgu OPK w Baku w latach 1959–1966. Od lipca 1966 pierwszy zastępca głównodowodzącego Wojsk Obrony Powietrznej Kraju ZSRR. Od kwietnia 1974 do 1984 przedstawiciel Naczelnego Dowódcy Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Stron Układu Warszawskiego w Polsce.

W okresie „Solidarności” w Polsce 1980–1981 wywierał naciski na polskie władze partyjne i wojskowe do brutalnego rozprawienia się z opozycją polityczną. Był jednym ze współautorów planu obrony przeciwlotniczej Egiptu w czasie wojen z Izraelem w 1967 oraz 1973.

Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 6–8 kadencji. Zmarł 28 stycznia 1995 roku.