Pokrewnym zjawiskiem jest powstawanie hybryd językowych lub półkalk, które łączą materiały języka obcego z zasobami językami docelowego.
Kalkowanie oznacza zaczerpnięcie nie tylko struktury onomazjologicznej, ale również konceptualizacji językowo-kulturowej danego określenia. Kalkowanie wzbogaca leksykę języka docelowego i stanowi odpowiedź na pojawiające się w różnych sferach życia potrzeby nazewnicze. Kalki występują powszechnie (obok zapożyczeń), kiedy zachodzi potrzeba nazwania zjawisk, przedmiotów itp. pochodzących z innych społeczności językowych.
Zastosowanie kalk W języku staropolskim panowała tendencja do kalkowania terminów łacińskich związanych z nazewnictwem kościelnym. Na przykład odpowiedniki łacińskich wykonawców czynności na urabiano za pomocą odpowiednich rdzeni i przyrostka -ciel (np. – „zbawi-ciel”). We współczesnym języku polskim zakorzeniły się odbitki z języka niemieckiego (np. Brief=list, tragen=nosić – „listonosz”; Welt=świat, anschauung=patrzeć –„światopogląd”), rosyjskiego (np. „kto by nie był”) i angielskiego (np. „wydawać się być”). Przykłady półkalk w języku polskim to „burmistrz” (od niem. ; przetłumaczenie jedynie cząstki jako „mistrz”) i „bawełna” (niem. – „wełna”, – „drzewo”;