mały|Byśki po ulepieniu, a przed pieczeniem mały|Byśki wykonane przez Teresę Staśkiewicz z Puszczy Zielonej Byśki (stworzunka) – noworoczne pieczywo obrzędowe znane w kurpiowskiej Puszczy Zielonej, a dawniej także na Warmii, Podlasiu i Mazurach.
Opis alt=Trzy byśki ustawione jeden za drugim na kapie nad kuchnią|mały|Byśki ustawione na kapie nad kuchnią w Zagrodzie Kurpiowskiej w Kadzidle mały|Pocztówka z wycinanką kurpiowską i byśkiem Byśki robiono w wigilię Nowego Roku i święta Trzech Króli. Masę wyrabiano z mąki żytniej zaparzanej wodą, by uzyskać ciasto o konsystencji plasteliny. Kształty modelowano z jednego kawałka ciasta. Następnie figurki zaparzano w ukropie, finalnie pieczono w piecu chlebowym. Byśki stawiano na parapecie okna lub domowym ołtarzyku, czasem rozdawano dzieciom jako smakołyk. Według tradycji miały przynosić pomyślność w hodowli oraz zapewniać zdrowie, powodzenie i pomyślność w nowym roku. Miały kształt zwierząt (hodowlanych i dzikich), niekiedy także laleczek, drabinek, pierścieni itp. W okolicy Kadzidła i Jednorożca dominowały byśki w kształcie jeleni z rozgałęzionymi rogami. Mieszkańcy wykonywali figurki zwierząt, jak twierdzili, na pamiątkę darów składanych Panu Jezusowi przez pasterzy. Kiedyś przestrzegano zasady, że jeden bysiek odpowiadał jednemu domownikowi lub zwierzęciu.