Wzięła udział w powstaniu, które ostatecznie obaliło II Cesarstwo Francuskie, a następnie była działaczką Komuny Paryskiej. W krwawym tygodniu walczyła na barykadach w . Udało jej się opuścić stolicę przez ostatecznym zdławieniem Komuny przez wersalczyków i uciec do Bazylei. Pozostawała czynną publicystką, krytykowała poczynania rządu III Republiki Francuskiej, krwawe represje wobec komunardów, następnie skupiła się na kwestiach organizacji partii socjalistycznej oraz wewnętrznych dyskusjach ideowych wśród francuskich socjalistów. W 1873 wyszła po raz drugi za mąż, za komunarda .
Twórczość André Léo pisała głównie powieści społecznie zaangażowane, w których poruszała problematykę niesprawiedliwości względem kobiet, ich niskiej pozycji społecznej i panujących stereotypów zachowań. Wiele miejsca poświęcała problemowi posagu, staropanieństwa, małżeństwa dla pieniędzy oraz rozwodu. Utwory te wynikały z mniej lub bardziej starannych studiów nad sytuacją kobiet w różnych regionach Francji, a w późniejszym okresie działalności także za granicą. André Léo utrwalała również w swoich dziełach obraz wsi francuskiej przed industrializacją, kontrastowała znikające zwyczaje ludowe z przyniesionymi przez rozwój przemysłu wzorcami.