Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił w listopadzie 1918 do Wojska Polskiego (5. szwadronu 2. Pułku Ułanów Grochowskich) i brał udział w walkach z Czechami o Śląsk Cieszyński i Ukraińcami, potem w szeregach 203. Ochotniczego Pułku Ułanów walczył w czasie wojny polsko-bolszewickiej pod Ciechanowem, Smardzewem, Hrubieszowem, Równem, Zwiahlem i Żelechowem. 23 listopada 1920 został zdemobilizowany. W latach 1921–1926 był komendantem Ochotniczej Straży Pożarnej w Kaliszu. Od 1927 działał jako prezes Związku Oficerów Rezerwy w Kaliszu i później od 1928 jako przewodniczący lokalnego oddziału Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny oraz Związku Ziemian, a także Komendant Przysposobienia Wojskowego Konnego w tym mieście. 1 lipca 1927 za zasługi z wojny polsko-bolszewickiej został mianowany podporucznikiem rezerwy, stopień porucznika rezerwy otrzymał po roku 1934. Wraz z gen. Sławojem Składkowskim był z ramienia BBWR i później OZN posłem powiatów kaliskiego i tureckiego w Sejmie IV i V kadencji.
Generał Składkowski wspomina w swej książceF. S. Składkowski, Nie ostatnie słowo..., s. 270., że "kolega Karśnicki" wstąpił w sierpniu 1939 ponownie do WP. Dostał się do niewoli, był jeńcem Oflagu II C Woldenberg.