Po upadku powstania styczniowego rząd Imperium Rosyjskiego zlikwidował diecezję mińską, a obszar, nad którym sprawowała kuratelę, został włączony do diecezji wileńskiej, kamieniecką (w 1866, administrację przejęli biskupi łucko-żytomierscy) i podlaską (administrację przejęli biskupi lubelscy). Wszystkie trzy diecezje zostały przywrócone w 1918. Ponadto w 1848 powołana została diecezja tyraspolska (leżąca poza granicami przedrozbiorowymi), a w 1882 przywrócona została diecezja kielecka.
W 1918 podział administracyjny Kościoła katolickiego na ziemiach polskich przedstawiał się następująco:
Zabór pruski
metropolia gnieźnieńska i metropolia poznańska (od 1821 w unii personalnej aeque principaliter z archidiecezją gnieźnieńską) archidiecezja gnieźnieńska archidiecezja poznańska diecezja chełmińska
Diecezje podległe bezpośrednio Stolicy Apostolskiej:
diecezja warmińska
Królestwo Polskie
metropolia warszawska archidiecezja warszawska diecezja płocka diecezja kujawsko-kaliska diecezja lubelska diecezja augustowska diecezja sandomierska diecezja kielecka diecezja janowska
Zabór rosyjski
metropolia mohylewska archidiecezja mohylewska diecezja mińska diecezja wileńska diecezja kamieniecka diecezja łucko-żytomierska diecezja żmudzka diecezja tyraspolska
Zabór austriacki