Ustawodawca w uzasadnieniu projektu stwierdził, że nie jest powołany do przecięcia sporów doktrynalnych i pozostawił pojęcie winy do zdefiniowania doktrynie.
Według niektórych, kodeks karny oparty jest na czystej teorii normatywnej – wina to zarzucalność popełnienia czynu zabronionego. Wina jest odrębną w strukturze przestępstwa kwestią od znamion strony podmiotowej, czyli umyślności i nieumyślności (Andrzej Zoll), a pojęcia winy umyślnej i winy nieumyślnej są obarczone na gruncie przyjmowanej teorii błędem przesunięcia kategorialnego, pomieszaniem płaszczyzny faktycznej (umyślność, nieumyślność) z normatywną (wina).
Jest to tylko jedno z wielu stanowisk odnośnie do tej kwestii, szeroko reprezentowany jest również pogląd o zastosowaniu psychologicznej teorii winy, co jednak wykluczono w uzasadnieniu do obecnie obowiązującego kodeksu.
Okoliczności wyłączające winę Ogólna klauzula zawinienia – art. 1 § 3 k.k. Nieletniość sprawcy – art. 10 k.k. Przekroczenie granic obrony koniecznej – 25 § 3 k.k. Stan wyższej konieczności – art. 26 § 2 k.k. Usprawiedliwiony błąd co do okoliczności wyłączających bezprawność albo winę – art. 29 k.k. Nierozpoznawalność bezprawności czynu – art. 30 k.k. Niepoczytalność sprawcy – art.