Rozdrobnienie niemieckiej socjaldemokracji na polskim Górnym Śląsku skończyło się wraz ze zjednoczeniem katowickiej organizacji SPD, USPD i Niemieckiej Socjaldemokratycznej Partii Pracy Bielska-Cieszyna w „Niemiecką Socjaldemokratyczną Partię w Polskim Górnym Śląsku” (Deutsche Sozialdemokratische Partei Polnisch-Oberschlesiens DSPP) na zjeździe 26 marca 1922 r. Miesiąc później rozwiązano oddział górnośląskiej SPD.
Polska środkowa Łódzcy niemieccy socjaliści mieli wyjątkową pozycję wśród innych grup Niemców socjalistów. Nie musieli oni stawiać nacisku na kwestię bycia mniejszością narodową, ze względu na długą tradycję współpracy z polskimi i żydowskimi socjalistami. Niepodległość Polski była dla lokalnych socjalistów niemieckich o wiele mniejszym szokiem niż dla socjalistów niemieckich z Górnego Śląska lub Pomorza. Po wyborach samorządowych z listopada 1922 r. grupa młodych Niemców socjalistów założyła „tymczasowy komitet organizacyjny”, który przerodził się 19 stycznia 1922 r. w „Niemiecką Partię Pracy Polski” (Deutsche Arbeitspartei Polens. DAP). Partia miała silne wpływy w Łodzi oraz w Tomaszowie, Pabianicach, Zgierzu, Aleksandrowie, Ozorkowie, Konstantynowie, Zduńskiej Woli, Białymstoku i Żyrardowie.