Kwestiami, które najbardziej zajmowały grupę roboczą były nazwa nowej partii, program, statut organizacyjny, jak i miejsce zjazdu zjednoczeniowego. Ostatecznie zdecydowano się na „Deutsche Sozialistische Arbeitspartei Polens” (Niemiecką Socjalistyczną Partię Pracy Polski), przyjęcie programu heidelberskiego SPD jako programu zjednoczonej partii socjalistów niemieckich w Polsce. Jednym z pierwszych kroków nowej partii było wydanie manifestu w tym samym roku, w którym partia opowiedziała się za „narodowo-kulturalną autonomią” oraz „utrzymaniem i rozbudową osiągnięć społecznych, gospodarczych, politycznych i narodowych”. Nowa partia deklarowała także współpracę z innymi partiami socjalistycznymi Polski (PPS, Bund). Problemem, nad którym długo debatowano była siedziba przywództwa partii, ze względu na daleko idący konflikt między Górnym Śląskiem a Łodzią o prymat w niemieckim ruchu socjalistycznym w Polsce. Na zjeździe w Łodzi między 5 a 8 października 1929 ustalono ostatecznie, że przywództwo partii będzie znajdować się w Łodzi, a oficjalnym organem prasowym zostanie „Lodzer Volkszeitung” (Łódzka Gazeta Ludowa). Zdecydowano także o dużej autonomii poszczególnych okręgów partii – według Petry Blachetty-Madajczyk na DSAP składały się trzy mniejsze regionalne grupy socjalistów.