W lipcu 1935 aresztowana przez władze rumuńskie, skazana na 10 lat więzienia.
W 1940 została wymieniona na więźniów rumuńskich, odbywających karę w ZSRR. Dzięki temu wyjechała do Moskwy i działała w strukturach Kominternu. Powróciła do Rumunii w kwietniu 1944 wraz z Armią Czerwoną jako oficer polityczny. Była jedną z osób odgrywających wiodącą rolę w objęciu i umacnianiu władzy komunistów w Rumunii.
W listopadzie 1947 objęła tekę ministra spraw zagranicznych, a kilka miesięcy później przeszła ponownie do pracy w KC partii, odpowiadając za rolnictwo i za przeprowadzenie kolektywizacji. W tajnym protokole z dnia 23 maja 1948, którego istnienie pozostawało przez dziesięciolecia nieznane, Pauker podpisała rezygnację Rumunii z Wyspy Wężowej na rzecz ZSRR. 11 czerwca 1948 wysłała telegram do ministra spraw zagranicznych Izraela Mosze Szareta z oficjalnym uznaniem Państwa Izrael. W 1949 objęła stanowisko wicepremiera i ministra spraw zagranicznych.
Z uwagi na jej żydowskie pochodzenie, ale i sprzeciw wobec reformy pieniężnej w Rumunii w 1952 pozbawiono ją wszystkich zajmowanych stanowisk. Uwięziona w 1953, wkrótce potem znalazła się w areszcie domowym. Odzyskała wolność w 1954, do końca życia utrzymywała się z pracy redaktora w wydawnictwie Editura Politică.