Po zakończeniu wojny, po 1945 roku, budynek przez jakiś czas był siedzibą Rady Narodowej Dziwnowa, a następnie został przejęty przez wojsko. Przez wiele lat funkcjonował tam Wojskowy Klub Garnizonowy pod nazwą „Bałtyk”. Obecnie budynek jest w stanie ruiny.
W 1886 Niemieckie Stowarzyszenie Ratowania Rozbitków (DGzRS) założyło w Dziwnowie stację ratownictwa brzegowego, wyposażoną w wiosłowo-żaglową łódź ratowniczą oraz aparat rakietowo-linowy do ratowania ludzi z wysztrandowanych statków. W zimie 1912/13 napór lodów zniszczył budynek stacji. Stację odbudowano w 1914, nieco dalej od brzegu.
W 1900 oddano do użytku budowane od 1892 falochrony.
Żołnierze 2 Warszawskiej Dywizji Piechoty im. J. Dąbrowskiego i oddziały 3 armii uderzeniowej I Frontu Białoruskiego zajęły Dziwnówek 13 marca 1945 roku. Wąski przesmyk do Dziwnowa okazał się zbyt silnie broniony. Dla upamiętnienia poległych żołnierzy polskich wzniesiono po wojnie pomnik przy wyjeździe do Kamienia PomorskiegoRada Ochrony Pomników Walki i Męczeństwa „Przewodnik po upamiętnionych miejscach walk i męczeństwa lata wojny 1939- 1945”, Sport i Turystyka 1988, , s. 710.. Dziwnów poddano 4 maja 1945.