Józef I Habsburg (ur. 26 lipca 1678 w Wiedniu, zm. 17 kwietnia 1711 w Wiedniu) – król Niemiec od 1690, cesarz rzymski 1705–1711, król Czech i Węgier (koronowany w 1687), arcyksiążę Austrii.
Syn Leopolda I Habsburga i Eleonory Magdaleny z Wittelsbachów, córki palatyna reńskiego. Zasłynął w bitwach pod Landau, po których zyskał przydomek „Zwycięski”.
Wczesne życie Urodził się w Wiedniu. Józef otrzymał surowe wykształcenie od Karola Teodora, księcia Salm, i stał się dobrym językoznawcą. Być może pod wpływem swego byłego protestanckiego nauczyciela był mniej pobożnym katolikiem niż jego rodzice i inni krewni, a w konsekwencji stał się zwolennikiem wczesnego Oświecenia. Miał dwie wielkie pasje: muzykę i łowiectwo.
Chociaż Józef był pierwszym synem i dzieckiem urodzonym z małżeństwa swoich rodziców, był trzecim synem i siódmym dzieckiem ojca. Wcześniej Leopold był żonaty z Małgorzatą Teresą Habsburżanką, która dała mu czworo dzieci, z których jedno przeżyło niemowlęctwo. Następnie poślubił Klaudię Felicytę Habsburg, która dała mu dwie krótko żyjące córki. Tak więc Józef miał sześcioro przyrodniego rodzeństwa.