Po obaleniu władzy jakobinów Józefina, dysponując dochodami z plantacji na Martynice, otworzyła w Paryżu salon, gdzie spotykali się wpływowi politycy i wojskowi schyłkowego okresu I Republiki. Miała liczne romanse, m.in. z Barrasem, później czołowym przedstawicielem Dyrektoriatu. Jej romans z generałem Hoche’em zakończył się nagle, gdy po wyjściu z więzienia kochanek przyłapał ją z jednym ze swoich stajennych – Alzatczykiem. Karaibski temperament i uroda zapewniały jej powodzenie u wpływowych mężczyzn, a patrycjuszowskie maniery bardziej jej pomagały niż przeszkadzały.
Generałowa Bonaparte W roku 1795 przedstawiono jej generała Napoleona Bonaparte, sześć lat młodszego od niej, wówczas jeszcze zaręczonego z Désirée Clary z Marsylii (późniejszą królową Szwecji). Napoleon dążył do awansu społecznego w kręgach socjety paryskiej i uznał, że małżeństwo z Józefiną, która z równą łatwością poruszała się w kołach starej arystokracji i postrewolucyjnego establishmentu, będzie mu dużą pomocą w osiągnięciu celu.