Kabuzan w swoich wyliczeniach nie uwzględnił przesiedleńców z innych zamieszkałych wówczas przez Ukraińców regionów, jak obwód kubański czy gubernia woroneska.
Według spisu ludności w 1926 na terytorium Zielonego Klinu było 303 tys. Ukraińców (z 315 tys. wszystkich Ukraińców Dalekiego Wschodu Андрусяк М. Державні змагання українців на Далекому Сході (1917-1920 рр.) w: Літопис Червоної Калини Львів, 1931 - Nr 4.), lub 24,5% całej populacji Dalekiego WschoduДальне-Восточный край // Всесоюзная перепись населения 1926 года. Национальный состав населения по регионам РСФСР.
Historia 160px|thumb| Nazwa Zielony Klin pojawiła się na przełomie XIX i XX wieku dzięki masowej imigracji Ukraińców do południowego regionu Dalekiego Wschodu Imperium Rosyjskiego. Wskutek inicjatywy generała P. Unterbergera od 1882 był możliwy bezpłatny przewóz osiedleńców - prawie wyłącznie wieśniaków ukraińskich - z Odessy drogą morską do Władywostoku na przydzielone im działki ziemi na nizinach przy rzekach Amur i Ussuri i nad jeziorem Chanka. Początkowo terytorium Zielonego Klinu obejmowało obszar obwodu amurskiego i obwodu nadmorskiego, który pozostał głównym obiektem ukraińskiej kolonizacji Dalekiego Wschodu. Nazwą Zielony Klin zaczęto wtedy nazywać terytorium od Bajkału do Cieśniny Beringa.