W marcu-kwietniu 1918 Korpus przy wsparciu niemieckich oddziałów wyzwolił spod bolszewickiej okupacji Lewobrzeżną Ukrainę, rejon Doniecka i Krym. W czasie działalności Hetmanatu Korpus przeformowano w Dywizję Zaporoską. Od czerwca do listopada 1918 chronił wschodnie granice Ukrainy. Podczas powstania antyhetmańskiego przeszedł na stronę Dyrektoriatu. W listopadzie-grudniu w skład korpusu wchodziły 2 dywizje (dowódcy płk. О. Zahorodśkyj і płk. W. Osmołowśkyj).
Dowodzącym Korpusem na Lewobrzeżnej Ukrainie Dyrektoriat wyznaczył płk. Bołboczana. W lutym i marcu Korpus prowadził krwawe walki przeciw wojskom bolszewickim w rejonie Winnicy, Płoskirowa, Żytomierza. Wskutek natarcia berdyczowskiej grupy Armii Czerwonej został odcięty od głównych sił armii URL.
W tym okresie dowodził ataman О. Wołoch, а później płk. I. Dubowśkyj. Po ciężkich walkach Korpus wycofał się na terytorium Rumunii, gdzie został internowany.