thumb|upright|left|Niemiecki zakon kawalerów mieczowych na Łotwie, zwany zakonem liwońskim thumb|upright|left|Północna Łotwa jako część Szwecji w XVII wieku thumb|upright=1.2|Lata 1308–1455, Łotwa jako część Prus Zakonnych thumb|upright=1.3|Mapa fizyczna Łotwy, 1920–1940 thumb|upright=1.2|Rok 1466 – od tego roku Łotwa na nowo przeszła pod władanie kawalerów mieczowych thumb|upright|Deklaracja amerykańskiego departamentu stanu z 1940 r., nieuznająca włączenia Litwy, Łotwy i Estonii do ZSRR i stwierdzająca okupację tych krajów przez obce wojska. USA i większość krajów zachodnich nigdy nie uznały włączenia krajów bałtyckich do ZSRR. Od IX do XI wieku kraj zasiedlany był przez plemiona bałtyckie oraz ugrofińskie (na północy). Od końca XII wieku następowała penetracja niemiecka, czego konsekwencją były silne i długotrwałe wpływy niemieckie, a także skandynawskie. W XIII wieku ziemie łotewskie zostały podbite przez niemiecki zakon kawalerów mieczowych i schrystianizowane. Od tej pory stanowiły one część Inflant – obszarów obejmujących dzisiejsze Łotwę i Estonię (ludność miejska posługiwała się tam głównie językiem niemieckim, a ludność wiejska językiem łotewskim oraz, w północnej części, estońskim i innymi językami z grupy fińskiej).