thumb|Dzielnica Bernarda (na granatowo) po wydzieleniu w 1312 r. jej części Henrykowi (na różowo) thumb|Dzielnica Bernarda w chwili jego śmierci Bernard zwany Bernardem Statecznym (ur. pomiędzy 1288 a 1291, zm. 6 maja 1326) – od 1305 książę jaworski, świdnicki i ziębicki, od 1312 w wyniku podziału w Świdnicy i Ziębicach, od 1322 tylko książę w Świdnicy.
Bernard był drugim pod względem starszeństwa synem księcia jaworskiego Bolka I i Beatrycze Brandenburskiej. W chwili śmierci ojca w 1301 Bernard był jeszcze za młody, by samodzielnie objąć władzę (starszy brat noszący imię ojca zmarł w 1300), wobec czego regencję w księstwie jaworsko-świdnickim objęła matka, wraz ze swoim bratem margrabią Brandenburgii Hermanem. Regencja skończyła się wraz z uznaniem Bernarda za pełnoletniego, co nastąpiło w 1305.
W latach 1305–1312 współrządził z młodszymi braćmi Henrykiem i Bolkiem nad całością ojcowizny.
W polityce zagranicznej Bernard stał na straży niezależności swojego władztwa wobec potężnych sąsiadów. Wielce pomocne były tutaj mariaże i tak przed 1311 wydał swoją siostrę Beatrycze za Ludwika Wittelsbacha, sam zaś ożenił się z córką Władysława Łokietka Kunegundą.