J.B. Hutto (ur. 26 kwietnia 1926, zm. 12 czerwca 1983) – amerykański wokalista i gitarzysta bluesowy, przedstawiciel chicagowskiego bluesa. Członek Blues Hall of Fame. Znany z umiejętności gry slide.
Hutto wychowywał się w Georgii, USA. Tam grał w swojej pierwszej grupie, uformowanej razem z rodzeństwem, the Golden Crown Gospel Singers. Jednak muzykę pierwszy raz potraktował poważnie dopiero po przeprowadzce do Chicago, gdzie grał na pianinie i perkusji z Johnnym Fergusonem i jego zespołem, the Twisters. Wtedy rozpoczął także grę na gitarze. Zafascynowany występami Elmore’a Jamesa, zaczął studiować i kopiować jego technikę slide.
Pierwsze profesjonalne nagranie Hutto miało miejsce w 1954 roku, kiedy z zespołem nazwanym the Hawks nagrał 9 piosenek (z czego 6 zostało wydanych, w tym singel „Now She’s Gone”). W grupie grali z nim Eddie „Porkchop” Hines na tarce do prania, George Mayweather na harmonijce i Joe Custom na drugiej gitarze. Pierwsze utwory zostały wydane przez należącą do Chess Records wytwórnię Chance, nie odniosły jednak sukcesu. J.B. Hutto zniechęcił się do muzyki, powrócił dopiero 10 lat później, po śmierci swojego idola, Elmore’a Jamesa.