Lachmidzi () – lud arabski, twórcy jednego z przedislamskich państw na Półwyspie Arabskim.
Pierwsze znane państwo Lachimidów ze stolicą w Al-Hirze powstało w V wieku p.n.e. W III wieku Amr ibn Adi ibn Nasr Ibn Rabi'a ibn Lachm założył królestwo Lachmidów. W latach 572–579 i 604–628 Lachmidzi brali udział w wojnach rzymsko-sasanidzkich, byli stronnikami Persji, w odróżnieniu do Ghassanidów, którzy współpracowali z BizancjumEsat Ayyıldız, “Lahmîlerin Arap Edebiyatına Etkisi”, 2nd International Archeology, Art, History and Cultural Heritage Congress, ed. Kenan Beşaltı (Şanlıurfa: Iksad Yayınevi, 2022), 38-44..
Lachimidzi wyznawali chrześcijaństwo nestoriańskie, zaś jedynym królem ortodoksyjnym był An-Numan III Abu Kabus (ok. 580–602).
Stolicą państwa lachimidzkiego było miasto Al-Hira.
Historia
Początki Arabska obecność w regionie Mezopotamii liczona jest na kilka setek lat przed przybyciem Sasanidów – początki ich osiedlania się w tym regionie datuje się na okolice IX/VIII wieku p.n.e. – stąd walki z nimi prowadził już Szachinszach Ardaszir I, założyciel dynastii, którym odebrał rejon Majsan.