Kultura ceramiki inkrustowanej – kultura archeologiczna wczesnej epoki brązu. Jej nazwa pochodzi od techniki jaką w tej kulturze zdobiono naczynia.
Geneza Kultura ta wytworzyła się na bazie kultury Kisapostag, przy udziale grup ludności z międzyrzecza Drawy i Sawy, reprezentujących tradycje kultury Vučedol-Zók.
Chronologia i obszar występowania Kultura ceramiki inkrustowanej funkcjonowała w okresie brązu A2 według podziału Paula Reineckego, czyli w latach 1950–1700 p.n.e. (według lat kalibrowanych). Swoim zasięgiem obejmowała obszar Panonii, a ku północy jej stanowiska sięgały po Dunaj. Na terytorium przez nią zajmowanym wyróżnia się zazwyczaj dwie strefy: północną (grupa Esztergom i grupa Veszprem), gdzie silniejsze było podłoże kultury Kisapostag oraz południową (grupa Szekszard i grupa Pecs), która rozwijała się na bazie tradycji kultury Vučedol-Zók.
Gospodarka Z osad ludności kultury ceramiki inkrustowanej znane są liczne znaleziska ziaren zbóż. Świadczy to o tym, że obok hodowli znaczącą rolę w tej kulturze odgrywało także rolnictwo.
Osadnictwo i budownictwo Osadnictwo kultury ceramiki inkrustowanej jest słabo poznane. Osiedla zakładano głównie na wyniesieniach, w miejscach z natury obronnych.