W styczniu 1916 mianowany Szefem Sztabu armii serbskiej w miejsce schorowanego Radomira Putnika. Funkcję tę utrzymał do czerwca 1918, kiedy złożył rezygnację w wyniku różnicy zdań z generałami Ententy, co do sposobu wykorzystania sił serbskich na froncie salonickim. Następnie powrócił na stanowisko Szefa Sztabu 1 Armii serbskiej, na czele której brał udział w przełamaniu linii nieprzyjaciela i ostatecznym pokonaniu armii bułgarskiej na jesieni 1918 roku. W uznaniu zasług wojennych Petar Bojović we wrześniu 1918 został awansowany do najwyższego serbskiego stopnia wojskowego vojvody (marszałka polnego), stając się ostatnim żołnierzem, jaki otrzymał tę rangę.
Starość Po wojnie w 1921 krótki czas pełnił funkcję Szefa Sztabu Generalnego, po czym przeszedł w stan spoczynku. Po wybuchu II wojny światowej wyznaczony na zastępcę Szefa Sztabu Generalnego i doradcę młodego króla Jugosławii Piotra II. Z powodu zaawansowanego wieku jego udział w wydarzeniach wojennych był ograniczony. Poparł ruch czetnicki gen. „Dražy” Mihailovicia i jako ostatni żyjący vojvoda powierzył mi losy narodu serbskiego. Zmarł 19 stycznia 1945 w Belgradzie.