thumb|Grób Ludwika Krasuckiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie Ludwik Krasucki, pierwotnie Ludwik Kaferman (ur. 20 sierpnia 1925 w Warszawie, zm. 3 sierpnia 2004 tamże) – polski dziennikarz i scenarzysta, działacz środowisk represjonowanych i kombatantów, wieloletni przewodniczący Stowarzyszenia Żydów Kombatantów i Poszkodowanych w II Wojnie Światowej.
Życiorys Urodził się w Warszawie w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, jako syn inżyniera Jakuba Kafermana (1897–1941) i Stefanii z domu Krasuckiej (1895–1970). Ze strony ojca matki, Nikodema Krasuckiego (1868–1942), był potomkiem pierwszego warszawskiego rabina Szlomo Zalmana Lipszyca. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas II wojny światowej był żołnierzem Armii Krajowej i więźniem obozu koncentracyjnego Stutthof, gdzie był członkiem obozowego ruchu oporu. Po zakończeniu wojny wrócił do Polski. W latach 1954–1974 był dziennikarzem Trybuny Ludu. Od 1949 należał do PZPR. W latach 1954–1955 był sekretarzem Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Szczecinie. Od sierpnia 1981 wchodził w skład Komisji Wewnątrzpartyjnej Komitetu Centralnego PZPRSkład Komisji Komitetu Centralnego PZPR, "Trybuna Ludu", nr 189, 14 sierpnia 1989, s. 3..