Jako asystent prof. J. Lewińskiego uczestniczył w pracach związanych z kanalizacją Warszawy. W ich efekcie, wspólnie ze Zbigniewem Sujkowskim, wydał w 1937 atlas „Geologia Warszawy” będący wówczas pracą pionierską w skali europejskiej. Poza tekstem objaśniającym i czterema przekrojami przez Warszawę, zawierał on trzy mapy geologiczne, z których jedna ukazywała geologię powierzchni terenu, druga sytuację geologiczną na głębokości 5 m, trzecia sytuację na głębokości 10 m. Ponadto zawierał on mapę górnej powierzchni iłów poznańskich oraz rozmieszczenie dawnych glinianek i stawów na obszarze Warszawy. Z inicjatywy Teodora Toeplitza prowadził badania geologii czwartorzędu Warszawy i okolic, również w aspekcie problemów urbanistycznych. Współpracował wówczas także ze Stanisławem Różańskim, Szymonem Syrkusem i Janem Chmielewskim, którzy byli m.in. inicjatorami opracowania warunków przyrodniczych uzdrowiska Otwock koło WarszawyHalina Łozińska-Stępień, Janusz Stochlak, 1979, Działalność profesora dr Stefana Zbigniewa Różyckiego dla potrzeb praktycznych. Biuletyn Geologiczny, t. 23, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa, s. 17–20..