Paleobiologia Bardziej zaawansowane ewolucyjnie od Indohyus walenie Pakicetidae prowadziły wodny tryb życia. Powstaje zatem pytanie, czy Indohyus również żył w wodzie, czy też raczej prowadził lądowy tryb życia. By to sprawdzić, Thewissen i inni zbadali histologicznie jego kości. Otóż u niektórych ssaków wodnych zachodzi proces zwany osteosklerozą, wyrażający się grubszą kością korową. Ułatwia on kroczenie po dnie zbiornika bądź utrzymywanie głębokości pomimo siły wyporu. Zaobserwowano go u licznych ssaków wodnych, jak hipopotamowate, wydry, wczesne walenie, manatowate, ale też u mezozoicznych gadów morskich. Podobne zmiany w kościach udało się znaleźć również w przypadku Indohyus.
Indohyus odżywiał się pokarmem roślinnym. Thewissen i współpracownicy sugerują, że w razie zagrożenia szukał schronienia w wodzie. Ssak ten wykazywał oznaki przystosowania do wodnego trybu życia, takie jak grube i ciężkie powłoki zewnętrzne kości, ułatwiające pozostanie pod wodą. Wartości izotopu tlenu δ18O w zębach dowodzą, że Indohyus prowadził ziemnowodny tryb życia, jednak badania wartości izotopu węgla δ13C wskazują, że prawdopodobnie odżywiał się na lądzie, choć nie wykluczono wyspecjalizowanej diety wodnej. Autorzy uważają, że reprezentował pośredni etap powrotu ssaków do wody i sugerują zmianę spojrzenia na ewolucję waleni.