Pomiędzy wojnami W kręgu Billy’ego Mitchella I wojna światowa przyczyniła się do zdecydowanego rozwoju lotnictwa, utworzenia Narodowego Komitetu Doradczego Aeronautyki i oddzielenia sił lotniczych od Korpusu Łączności, co nastąpiło zresztą wcześniej, bo 14 maja 1918 roku. Jednak powojennym dowódcą lotnictwa został gen-mjr Charles T. Menoher, dowódca 42. dywizji piechoty (ang. Rainbow Infantry Division) we Francji. Jego następcą był kolejny nie-lotnik, gen-mjr Mason Patrick z Korpusu Wojsk Inżynieryjnych, którego gen. Pershing mianował przejściowo dowódcą lotnictwa AEF.
Arnold został ponownie wezwany do Rockwell 21 grudnia 1918 roku, by przeprowadzić demobilizację 8000 lotników, personelu naziemnego i pozostałych po wojnie samolotów. Wykonując te zadania nawiązał bliskie kontakty z dwoma przydzielonymi mu oficerami: kapitanem Spaatzem i jego adiutantem, ppor. Eakerem, wspierając jednocześnie kontrowersyjne dla większości sztabowców działania gen-bryg Billy’ego Mitchella. 30 czerwca 1920 roku został awansowany na stały stopień kapitana, a następnego dnia majora.