Twórczość Aleksander Mardkowicz jako literat zadebiutował w 1903 roku dwoma utworami wydrukowanymi w wychodzącej w Moskwie gazecie Karaimskaja Żizń. W 1927 roku wobec postępującego procesu wymierania języka karaimskiego, podjął zamiar zorganizowania karaimskiego wydawnictwa. Publikowane w nim prace miały na celu wzbudzenie wśród Karaimów zainteresowania własną przeszłością, umacnianie tradycji i poprzez dostarczenie materiału do lektury, także krzewienie znajomości języka.
W latach 1930–1939 wydał szesnaście tytułów, z czego jedenaście w języku karaimskim, których większości był autorem, sam przygotował wszystkie publikacje do druku i wydał na własny koszt. W cyklu Biblioteczka Karaimska ukazały się następujące jego utwory:
w języku karaimskim:
1939: Tozdurhan birtik (pol. Rozsypane ziarno) 1938: Szełomit 1937: Janhy jirłar (pol. Nowe pieśni) 1937: Halic (pol. Halicz) 1934: Aziz Tas (pol. Święty kamień) 1933: Aj Jaryhynda (pol. W świetle księżyca) 1931: Birthi Kekłernin (pol. Ziarno niebios) 1930: Elijahunun Ucuru (pol. Przygoda Elijahu)
w języku polskim: 1935: Karaim, jego życie i zwyczaje w przysłowiach ludowych 1932: Ogniska karaimskie (II wyd. 1934, III wyd.