Pamiêtnik Fizjograficzny, Aleksander Michalski, 1884 r.
W tym samym roku, 1883, dzięki staraniom ówczesnego dzierżawcy buskiego zakładu zdrojowego, dr Dobrzańskiego, Aleksander Michalski został wydelegowany do Buska celem dokładniejszego zbadania tutejszych warunków geologicznych i dokonania odwiertów świdrowych mających udostępnić nowe źródła wody mineralnej. W ramach tych prac inżynier Michalski wykonał 4 odwierty, z których uruchomił nowe ujęcia wód leczniczych: nr 1, o głębokości 44 m, miał wydajność z samowypływu 60 m³ na dobę – było eksploatowane do 1947 r., dla uczczenia jego odkrywcy, nazwano go źródłem Michalskiego. nr 2, o głębokości 61 m, miał wydajność z samowypływu 146 m³ na dobę, było eksploatowane do 1972 r. nr 3, o głębokości 57 m, miał wydajność 84 m³ na dobę, nr 4, o głębokości 81 m, miał wydajność z samowypływu 68 m³ na dobę. W latach 1927–1928 wykonano otwór zastępczy 4a, który po kolejnych rekonstrukcjach i renowacjach był eksploatowany do 1991 r. Obecnie rozważa się jego kolejną rekonstrukcję. Ujęcie to od 1974 r. nosi nazwę Aleksander na cześć odkrywcy, Aleksandra Michalskiego.
Ujęcia wiertnicze wykonane przez Michalskiego miały w sumie ponad dwukrotnie większą wydajność niż do tej pory wykorzystywane ujęcia studzienne.