Pod koniec 1925, odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod pierwszy dom WSM przy pl. Wilsona (został zniszczony podczas powstania warszawskiego w 1944 roku). Pierwsze mieszkania oddano lokatorom w styczniu 1927. W 1938 w zasobach spółdzielni znajdowało się 24 budynki, które zamieszkiwało 5396 osób. Na Żoliborzu budynki WSM były grupowane wokół obszernych, otwartych podwórek w zespoły nazywane koloniami. Kolonie WSM tworzyły zespoły budowlane z wnętrzami urbanistycznymi w postaci uliczek i obszernych dziedzińców z zielenią. Do 1939 roku powstało osiem kolonii mieszkalnych i jedna gospodarcza. Z uwagi na wysokość czynszów wśród mieszkańców przeważała tzw. inteligencja pracująca; robotnicy stanowili ok. 35% lokatorów.
Prócz osiedla na Żoliborzu WSM wybudowało niewielkie osiedle na Rakowcu, przy ulicy Pruszkowskiej, składające się z pięciu niedużych bloków mieszkalnych oraz domu społecznego. Działalność inwestycyjna spółdzielni była finansowana z kredytów udzielonych przez Bank Gospodarstwa Krajowego, Komitet Rozbudowy m.st. Warszawy, włoski bank BCI oraz przez Towarzystwo Osiedli Robotniczych.