Za wiaduktem ponowny skręt w prawo i wędrówka polną drogą do pobliskiego boru sosnowego, który dalej ustępuje lasowi liściastemu, dąbrowie z niewielką domieszką sosny. Wśród krzewów na szczególną uwagę zasługuje jałowiec, a w runie leśnym ogromne połacie objętej ochroną konwalii. Klucząc po trasie oznaczonej biało-niebieską farbą można podziwiać uroki kompleksu leśnego, słuchać śpiewu ptaków, które upodobały sobie dość rzadką w tutejszym krajobrazie dąbrowę świetlistą. Za lasem szlak prowadzi przez polną drogę. Omija łąki i mokradła po wybranych pokładach torfu porośnięte roślinnością typową dla torfowiska niskiego: bagienną i szuwarową. Przyciągają wzrok łany złocących się kaczeńców i niebieskich niezapominajek. Przez mostek na rowie trasa wiedzie przez rozległe obniżenie obok stawu powstałego po wyrobisku torfu i widocznej z dala zagrody. Wprost na północ leży wieś Piotrów, miejscowość, którą wspomina poetka w "Józiku Srokaczu" i "Ksawerym". Stąd widać już zabudowania Bronowa i niewielki kościół zbudowany w 1980 roku, murowany, kryty blachą, filia parafii w Uniejowie. Ostatni skręt w lewo i ostatnie znaki na schodach prowadzących na ganek dworu od strony elewacji ogrodowej. Tam 14 maja 1960 roku odbyły się uroczystości ku czci Marii Konopnickiej.