Bardzo wąziutkie strudziny, wyżłobione rylcem w powierzchni głowni nazywa się bruzdkami.
W rękojeści wyróżnia się trzy zasadnicze elementy: trzon, nazywany też trzpieniem (3, schemat 2.) (który może był obłożony okładzinami (6, schemat 1.)), jelec (7, schemat 1.) i głowicę (schemat 1.). Trzon to część najważniejsza, ta, którą ujmuje się dłonią oraz na której mocowane są okładziny (które jednak nie znajdują się w każdym nożu). Składa się z trzpienia (3, schemat 1.) (należącego jednocześnie do głowni) i okrywających go okładzin (jednej lub wielu, zazwyczaj dwóch). Głowica (2, schemat 1.) to charakterystyczne, guzowate zgrubienie, stanowiące zwieńczenie rękojeści od góry. Na głowicy, znajduje się niekiedy metalowy nit mocowany do trzonu (1, schemat 1.), stanowiący zakończenie noża (który ponadto pełni rolę ochronną rękojeści). W niektórych przypadkach głowice rękojeści są okute, a w przypadku kiedy okucie wykonane jest z mocnego tworzywa może służyć ono jako młotek. Jelec (7, schemat 1.) ogranicza rękojeść od dołu, stwarzając zarazem ochronę dla dłoni. Niektóre rodzaje rękojeści nie posiadają jelca. Ponadto niekiedy zdarza się, że pomiędzy głownią z rękojeścią umieszczany jest dodatkowy, oddzielający je od siebie element – owalną lub okrągłą tarczkę (8, schemat 1.).