W uproszczonym podejściu zakłada się, że aktywa te dzielą się na gotówkę i wkłady na żądanie, które są w najwyższym stopniu płynne i mogą być użyte bezzwłocznie i bez kosztów transakcyjnych do zapłaty, oraz na te, które wymagają odpłatnej i opóźnionej w czasie konwersji na tę formę zasobu. Można więc dzięki temu wyznaczyć wyraźną linię oddzielającą te doskonałe formy środka płatniczego od wszystkich innych mniej płynnych aktywów, które dopiero po zamianie na jeden z tych doskonałych środków płatniczych znajdują zastosowanie przy wymianie dóbr; kryterium ostatecznej zapłaty – w praktyce wręczenie czeku, weksla, obligacji czy wreszcie transakcja z użyciem karty kredytowej nie przybierają charakteru ostatecznej zapłaty za towar czy usługę. Nawet w sytuacji, gdy z racji konstrukcji formalnoprawnej instrumentu procesowi temu towarzyszy uwolnienie się od zobowiązania, to bardzo często jest to tylko transfer zobowiązania na instytucję finansową – bank. Ostateczna zapłata ma charakter opcyjny i dokona się dopiero wówczas, gdy sprzedawca dokona zamiany obietnicy na pieniądz sensu stricto.
Jakość quasi-pieniądza jest określona przez stopień płynności przekształcenia w pieniądz, ryzyko utraty wartości podczas tego przekształcenia oraz wysokość oprocentowania surogatów.
Zobacz też baza monetarna
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pieniądz