Kultura Polada – kultura archeologiczna wczesnej epoki brązu. Znana przede wszystkim z górskich sanktuariów, w których odkryto liczne petroglify.
Geneza Kultura Polada wykształciła się na bazie występującej w północnej Italii formy kultury pucharów dzwonowatych, przy pewnych widocznych elementach starszej kultury RemedelloWalter Ruckdeschel, Die Fruehbronzeitlichen Graeber Suedbayerns, Habelt Verlag Bonn 1978.B. Bagolini – L. Fasani, Das Ende des Neolithikums und der Beginn der Bronzezeit im Süden des mittleren Alpengebietes, (materiały kongresu w Weronie), Verona 1982, s. 329-341.. Duże znaczenie w formowaniu się omawianej grupy miały także wpływy grup kulturowych, bazujących na wcześniejszej kulturze Vučedol-Zók, widoczne najbardziej w prowincji Wenecja. Podczas rozwoju tej jednostki kulturowej występowały ponadto wpływy kultury straubińskiej, które da się zauważyć zwłaszcza w zachodniej Lombardii.
Chronologia i obszar występowania Okres rozwoju kultury Polada wypada na okres brązu A według podziału chronologicznego dokonanego przez Paula Reineckego. Istniała więc w latach około 2200-1700 p.n.e. Swoim zasięgiem obejmowała północną część Włoch, zwłaszcza Nizinę Padańską, sięgając do Piemontu.