W przedniej części, na wysokości pomostu bojowego, dolna kondygnacja nadbudówki stanowiła nadbudowę, ze ścianami stanowiącymi przedłużenie burt. Na dachu nadbudówki dziobowej była podstawa radaru artyleryjskiego i za nią pojedynczy maszt kratownicowy. Za kominem na pokładzie nadbudówki znajdowało się w osi okrętu stanowisko działek przeciwlotniczych, a dalej platforma dla śmigłowca. Pokład rufowy za nadbudówką nie był zabudowany; rufa była pawężowa.
Długość całkowita fregat wynosiła 84,6 m, a długość między pionami 81 m, natomiast szerokość 10,3 m. Zanurzenie wynosiło od 3,07 do 3,6 m; podawana jest często średnia wartość 3,3 m. Wyporność standardowa wynosiła 1203 ts (ton angielskich), zaś pełna 1380 ts (według innych publikacji, odpowiednio 1252 ts i 1401 ts).
Wczesne źródła podawały liczebność załogi 97 osób, w tym 9 oficerów, a późniejsze z lat 80. – 100 osób (9 oficerów). Pod koniec służby, po zmianie przeznaczenia okrętów załoga została zredukowana do 72 osób (7 oficerów).