Struktura Kościoła na obszarze Królestwa Polskiego w roku 1815 W granicach utworzonego w 1815 roku Królestwa Kongresowego znalazły się następujące diecezje lub ich fragmenty: z metropolii gnieźnieńskiej diecezja płocka bez dekanatu górzeńskiego z archidiecezji gnieźnieńskiej 458 parafii (na 607 parafii w całej diecezji) z archidiakonatów uniejowskiego, kaliskiego, gnieźnieńskiego, łęczyckiego, łowickiego, kurzelowskiego oraz terytorium wieluńskiego z diecezji włocławskiej ok. 1/4 diecezji, bez archidiakonatu pomorskiego i kruszwickiego z diecezji poznańskiej 3 parafie z dekanatu pyzdrskiego z metropolii lwowskiej diecezja kielecka w całości diecezja lubelska w całości diecezja krakowska bez cyrkułów myślenickiego, sądeckiego i bocheńskiego oraz obszaru Rzeczypospolitej Krakowskiej (diecezja w 1807 włączona do metropolii lwowskiej, faktycznie od 1811 nie podlegająca jej jurysdykcji) z diecezji przemyskiej dekanaty zamojski, hrubieszowski, tyszowiecki i tarnogrodzki – 36 parafii z diecezji podległych bezpośrednio Stolicy Apostolskiej diecezja warszawska w całości diecezja wigierska bez obwodu białostockiego Przesłanki nowej organizacji kościelnej zawarte zostały w Konstytucji Królestwa Polskiego z 1815, której art.