Ukazem cara Mikołaja I z 22 marca 1842 część diecezji znajdująca się na obszarze Królestwa Polskiego otrzymała nazwę diecezja kielecko-krakowska. andrzejowski dzierzgowski kielecki kurzelowski lelowski miechowski olkuski opatowicki pilicki proszowicki siewierski skalbmierski skalski stopnicki szydłowski wawrzeńczycki wiślicki ksiąski krakowski (w Rzeczypospolitej Krakowskiej) czernichowski (w Rzeczypospolitej Krakowskiej) nowogórski (w Rzeczypospolitej Krakowskiej) bolechowicki (w Rzeczypospolitej Krakowskiej) diecezja kujawsko-kaliska (24 dekanaty), formalnie według bulli erygującej diecezja włocławska, czyli kaliska brzeski brzeźnicki częstochowski izbicki kaliski kolski koniński kowalski krzepicki lutomierski nieszawski piotrkowski radomszczański radziejowski sompoliński sieradzki słupecki stawski stawiszyński szadkowski tuszyński uniejowski wieluński wieruszowski diecezja płocka (17 dekanatów) andrzejowski bieżuński ciechanowski dobrzyński lipnowski makowski mławski ostrołęcki płocki płoński przasnyski pułtuski raciąski rypiński wyszkowski wyszogrodzki zakroczymski diecezja lubelska (12 dekanatów) chodelski chełmski hrubieszowski kazimierski krasnostawski lubartowski lubelski tarnogrodzki tyszowiecki urzędowski zaklikowski zamojski diecezja