Rudak (dawn. niem. Rodecke) – część urzędowa Torunia zlokalizowana na lewobrzeżnej części miasta.
Rudak charakteryzuje się zabudową przeważnie jednorodzinną, domami wybudowanymi w latach 90. XX wieku. W dzielnicy mieszczą się również ogródki działkowe o powierzchni około 100 ha. Na południu znajdują się kopalnie gliny i zakłady ceramiki budowlanej.
Historia Czasy najdawniejsze thumb|200px|Kościół Opatrzności Bożej w Toruniu Osada istnieje co najmniej od XIV wieku. Najstarsze odnalezione przedmioty na Rudaku pochodzą z późnego paleolitu (9000 lat p.n.e.). W styczniu 1230 roku Konrad I mazowiecki nadał zakonowi krzyżackiemu teren obejmujący: Stawki, Rudak, Kozibór, Małą i Wielką Nieszawkę, a także pas ziemi (11 km szerokości i 15 km długości) od dzisiejszej Brzozy Toruńskiej do ujścia Strugi Zielonej do Wisły.
Pierwsze wzmianki źródłowe o Rudaku pochodzą z 1340. Miejscowość była nazywana: Rodacke, Rodecke lub Rodeck. Nazwa wywodzi się od niemieckich słów ausroden (karczować) i Ecke (zakątek). Wsią zarządzał sołtys, mający wolność osobistą. Pierwszym zasadźcą wsi był Gering, przysłany na Rudak przed 1340 rokiem. Ok. 1410 roku wieś została ograbiona i spalona przez wojska polskie. W wyniku zawarcia pokoju mełneńskiego w 1422 roku, kończącego tzw.