Getto w Andrychowie – getto utworzone 26 września 1941 r. przez Niemców w Andrychowie. Getto miało charakter rotacyjny – było miejscem, gdzie zwożono Żydów przed wywiezieniem ich do Auschwitz. Przebywali tu Żydzi m.in. z Andrychowa, Białej, Czańca, Inwałdu, Kęt, Nidku i Żywca.
Getto przewidziane było na około 300 osób. Środkową część getta przy ulicy Brzegi otoczono dwumetrową siatką, a pozostałe ulice pozostawiono otwarte. Panował tu porządek, nie zdarzały się epidemie – Niemcy pokazywali je komisjom z Czerwonego Krzyża. Żydów zamkniętych w getcie zmuszano do ciężkich prac np.: do regulacji Wieprzówki i Soły. Osoby starsze, chore i dzieci do lat dziesięciu były natychmiast wywożone do Auschwitz.
Historia getta 26 września 1941 – utworzenie getta w Andrychowie. Niemcy wysiedlili Polaków z części miasta w trójkącie ulic: Szewska, Brzegi, Koświckiego. 3 lipca 1942 – Żydzi zostali spędzeni na „Palestynę” przy ul. Batorego – tu nastąpiła selekcja. 40 osób wywieziono do obozu zagłady, 100 do obozów pracy a 60 osób wraz z Judenratem i policją żydowską wywieziono do getta w Wadowicach 15 września 1942 – około 200 osób wywieziono do Auschwitz maj 1943 – getto zostało przejęte przez Gestapo, obóz zmienił nazwę na „Obóz Żydowski Urzędu Gospodarki Wodnej w Katowicach, Oddział w Bielsku, budowa w Andrychowie”.