Instytut Gospodarstwa Społecznego – placówka naukowo-społeczna w Polsce okresu międzywojennego utworzona w 1920 r. z inicjatywy jej pierwszego kierownika Włodzimierza Wakara, przez lata kierowana przez Ludwika Krzywickiego. Kolejnymi dyrektorami instytutu byli: Konstanty Krzeczkowski, Tadeusz Szturm de Sztrem, Ludwik Landau, , Adam Andrzejewski, , Adam Kurzynowski, Irena Kostrowicka i .

Od 1957 znajduje się w strukturze Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie (wcześniej Szkoły Głównej Planowania i Statystyki).

Opis Początkowo Instytut był sekcją Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków Polskich, a w swych pracach koncentrował się na studiach politologicznych, w tym z zakresu sowietologii.

Od 1926 r. samodzielna instytucja badawcza, zajmująca się rozpoznaniem głównych problemów społecznych ówczesnej Polski, jak przeludnienie wsi, warunki bytu ludności, samorząd pracowniczy, ubezpieczenia spo­łeczne, funkcjo­no­wanie samorządów terytorialnych oraz bezrobocie w mie­ście i na wsi. Rezultatem jego prac były rekomendacje w dziedzinie polityki społecznej.

Po drugiej wojnie światowej Instytut reaktywowano w 1957 r. w ramach Szkoły Głównej Planowania i Statystyki.