Instytut Gospodarstwa Społecznego – placówka naukowo-społeczna w Polsce okresu międzywojennego utworzona w 1920 r. z inicjatywy jej pierwszego kierownika Włodzimierza Wakara, przez lata kierowana przez Ludwika Krzywickiego. Kolejnymi dyrektorami instytutu byli: Konstanty Krzeczkowski, Tadeusz Szturm de Sztrem, Ludwik Landau, , Adam Andrzejewski, , Adam Kurzynowski, Irena Kostrowicka i .
Od 1957 znajduje się w strukturze Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie (wcześniej Szkoły Głównej Planowania i Statystyki).
Opis Początkowo Instytut był sekcją Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków Polskich, a w swych pracach koncentrował się na studiach politologicznych, w tym z zakresu sowietologii.
Od 1926 r. samodzielna instytucja badawcza, zajmująca się rozpoznaniem głównych problemów społecznych ówczesnej Polski, jak przeludnienie wsi, warunki bytu ludności, samorząd pracowniczy, ubezpieczenia społeczne, funkcjonowanie samorządów terytorialnych oraz bezrobocie w mieście i na wsi. Rezultatem jego prac były rekomendacje w dziedzinie polityki społecznej.
Po drugiej wojnie światowej Instytut reaktywowano w 1957 r. w ramach Szkoły Głównej Planowania i Statystyki.