pozostaje Bogiem ukrytym (Deus absconditus), którego działania człowiek nie potrafi zrozumieć, a jedynie przyjąć je do wiadomości i uznać za słuszne.
W części drugiej reformator polemizuje z twierdzeniem Erazma, jakoby bardzo liczne fragmenty Biblii miały świadczyć o istnieniu wolnej woli, a przeciwko temu – niewiele. Jednak uważa, że nawet sam 9 rozdział Listu do Rzymian jest wystarczający do potwierdzenia jego tez, gdyż jego stwierdzenia są całkowicie jednoznaczne. Sprzeciwia się metaforycznej interpretacji Biblii przez Erazma, sam uważając, że nauki Pisma Świętego należy odczytywać dosłownie, jeśli tylko w sposób oczywisty nie są one przenośnią.
Odnosząc się do kwestii teodycei, zdaniem Lutra nie ma sprzeczności pomiędzy dobrocią Boga a tym, by Bóg doprowadzał ludzi do popełniania złych czynów. Źródłem zła nieodmiennie jest bowiem upadek pierwszych ludzi. Natura człowieka jest od tego momentu zła, więc nieuchronne jest, by złe były niektórym czyny ludzi pomimo tego, że są one częścią Bożego planu. Dowodzi, że dobre czyny Boga mogą skutkować złymi czynami ludzi, tak jak na przykład dobre postępowanie ludzi, np. pokora czy udzielanie słusznych napomnień, mogą prowadzić do złej reakcji, np.